Over Ezellogica

Het is fijn om te zien dat steeds vaker (potentiele) eigenaren wel goed geïnformeerd zijn over de ins en outs van een ezel en dan ook alles uit de kast trekken om een heus ezelparadijs te creëren. Het allerleukste vind ik als mensen hun ezels echt als maatje gaan zien; ze ondernemen leuke dingen met hun ezel, brengen veel tijd door met elkaar en genieten van elkaar. Iedereen blij, win-win! Maar…. helaas worden ezels toch nog steeds in gezet als grasmaaier, staan er nog veel ezels zonder gezelschap, zonder schuilstal, gaan veel ezels niet (op tijd) naar de hoefsmid en over ontwormen en controle van het gebit nog maar niet gesproken…dit kan anders en daar wil ik graag wat aan doen. Mijn missie is om het welzijn en imago van ezels te verbeteren! Wist je dat je met ezels veel meer kunt doen dan er vaak gedacht wordt? Borstelen, wandelen, knuffelen, (obstakel)training. Is de ezel groot en sterk genoeg dan zijn er ook mogelijkheden om een rondje te doen onder het zadel of voor de kar.

Wat doet Ezellogica?

Veel werk aan de winkel en dat pak ik, Nadia Penners, graag met beide handen aan. Met enorme passie deel ik mijn kennis en ervaring met jou en iedereen die meer wilt weten over ezels, muildieren en muilezels. Dit doe ik deels door voorlichting te geven, individueel en in groepsverband. Ik ondersteun je bij het voeren van een goed management voor je ezel en bij het opbouwen van een goede band. Zodat jouw ezels zo gelukkig mogelijk worden – en jij dus ook! Om zoveel mogelijk (potentiele) eigenaren, verzorgers en ezels te kunnen helpen deel ik informatie via Facebook en het ezelmagazine dat in 2020 wordt uitgegeven. Ondertussen werk ik aan nog meer plannen om het welzijn en imago van ezels te verbeteren! Wil je daar meer over weten? Kijk naar ons aanbod. Wil je liever eerst wat meer over mij weten? Lees dan verder.

Hoe is Ezellogica ontstaan?

De Ezelsociëteit in Zeist! Dit is absoluut de plek waar mijn liefde voor deze fantastische dieren is ontstaan. De Ezelsociëteit is een opvang voor ezels, muildieren en muilezels die om wat voor reden dan ook niet meer bij hun eigenaar kunnen blijven. Denk bijvoorbeeld aan verwaarlozing, ziekte en gedragsproblemen. In 2003 heb ik binnen mijn opleiding Dierverzorging stagegelopen bij deze mooie stichting. Hier heb ik met eigen ogen gezien dat er veel verschillen zijn tussen ezels en paarden. Wist je bijvoorbeeld dat een ezel een veel hogere pijngrens heeft, en dat bijvoorbeeld koliek daardoor vaak te laat herkend wordt? En dat ezels een heel andere voerbehoefte hebben dan paarden? De energiebehoefte ligt véél lager. Het rantsoen van een gezonde ezel (niet drachtig, geen arbeid) kan bijvoorbeeld voor 75% bestaan uit stro… doordat veel mensen dit niet weten zijn er veel te dikke ezels in Nederland!


Deze tijd heeft echt mijn ogen geopend, en een enorme drive gecreëerd om kennis over deze gave dieren te verspreiden. Alhoewel ik als kleine meid al riep “als ik later groot ben neem ik 2 ezels want anders staan ze zo alleen” is mijn wens om Ezellogica op te richten echt tijdens mijn stage ontstaan. Ik heb geleerd dat ezels geen paarden zijn met lange oren. Zo veel verschillen in vergelijking met paarden maar nog zoveel werk te doen op het gebied van het welzijn van ezels, muildieren en muilezels.  Zo is Ezellogica ontstaan!

Hart en Grietje

Graag deel ik met je van wie ik het meeste heb geleerd. Ben Hart (Hart’s Horsemanship) is mijn grote voorbeeld en inspiratie als het gaat over het trainen van ezels en muilen. Ben is een Engelse trainer die betrokken is bij The Donkey Sanctuary. In het trainingscentrum worden ezels getraind in allerlei vaardigheden. Ze leren hier braaf te zijn bij de hoefsmid en de dierenarts, oefenen met obstakeltraining en worden ingezet bij workshop en cursussen om mensen meer te leren over ezels. Ben Hart is hier trainer en gedragsdeskundige en weet dus ontzettend veel van het trainen en werken met ezels, muildieren en muilezels.

Bij De Ezelsociëteit (hoe kan het ook anders) heb ik Ben voor het eerst ontmoet, bij ezel Grietje. Grietje was één van de ezels uit de opvang met een behoorlijke rugzak: zij kwam van een kinderboerderij en werd ook als fokmerrie ingezet, maar hierbij was helaas geen aandacht voor haar welzijn. Grietje had inmiddels een prima conditie, maar je moest wel bij haar uit de buurt blijven – als er eentje kon slaan was het Grietje wel!

In verband met de veiligheid was het advies voor vrijwilligers dus om uit de buurt van Grietje te blijven tenzij er een hek tussenstond of Grietje zelf contact zocht. Onder sedatie werd Grietje behandeld door de hoefsmid en tandarts. Ben was voor Grietje geen onbekende want tijdens een bezoek aan Nederland ging Ben met Grietje aan het werk, clickertraining.

Mijn eerste kennismaking met clickertraining, niet als fast fix methode maar om op een diervriendelijke en positieve wijze aan de slag te gaan met Grietje. Hier heb ik ontzettend veel van geleerd, en ik was vooral onder de indruk van de resultaten – uiteindelijk lukte het ons zelfs om in rust en ontspanning Grietje te borstelen en haar hoeven op te tillen en uit te krabben zonder sedatie!